JEDNA OSOBLIWOŚĆ

16 Wrz

Fantastyczny paradoks – na scenie bardzo młodzi ludzie, ale świętują jubileusz trzydziestolecia zespołu. A wśród nich „Szef” cudownie łączący niespożytą energię z umiejętnością głębokiego skupienia w pracy nad spektaklem. Reżyser, który pozwala, by „Panopticum” unosiło się na dwóch skrzydłach – entuzjazmie swoich wciąż nowych i stale młodszych wobec niego członków oraz swojej niesłabnącej pasji.

Dla jakiejś części z tych, co przewinęli się przez zespół, aktorstwo stało się zawodem, dla pozostałych to także ważne doświadczenie w procesie dojrzewania, kształtowaniu świadomości artystycznej i własnej tożsamości.

Siedząc na widowni podziwiałam udane fragmenty spektakli, bo ten teatr ma na swoim koncie wiele dobrych widowisk, ale też myślałam o szczególnym talencie Mieczysława Wojtasa, który dbając o finalny efekt teatralny, równocześnie potrafi okiełznać żywioł swoich aktorów z gimnazjów, liceów i studentów. A także znaleźć w sobie wewnętrzną zgodę, by ich żegnać w chwili, kiedy tyle już umieją. Kiedy tyle wysiłku w nich zainwestował i brać się za przygotowywanie następnych. Taki rodzaj pokory nie często się w sztuce zdarza i tym jest cenniejszy.

Jeszcze raz gratuluję – Jemu i Im.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: