JEDNO WESTCHNIENIE

17 Paźdź

Ponieważ operacja prawego oka, która niestety już nie przywróci w nim poprzedniej sprawności, skazała mnie na używanie tylko lewego, muszę to robić z umiarem. Toteż na piśmie świadectwo tylko jednego westchnienia: Boże, jak ten czas leci. To już dwudzieste Konfrontacje Teatralne, a przecież pamiętam pierwsze, jakby to było przed chwilą. Wszystkie obejrzałam i o wszystkich pisałam, choć dotąd ukazało się tylko osiemnaście tekstów (Kresy, Portal Teatralny, Akcent).

Uświadamiając sobie lata, które za nami łatwo dostrzec malejącą perspektywę, ale uczestnictwo w tym festiwalu daje bardziej pogodną optykę. Pokazuje, co nawet ja ślepawa w tej chwili widzę, że zmiana niesie ciekawą ofertę. Nie tyle lepszą od poprzedniej, ale interesującą właśnie z tego powodu, że inną.

Jak widać, szukam pociechy dla swojej niełatwej sytuacji i nawet w takiej opresji nie tracę miłości do teatru. Jedno oko nie przeszkadza mi widzieć całego spektrum jego propozycji.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: